بعدها خواجه به دو طبقه اطلاق شد : 1 - اعيان و وزراء و امراء و صدور را به لقب « خواجهء بزرگ » مىناميدند . مثل « خواجهء بزرگ احمد حسن ميمندى » 2 - شعرا ، فضلا و عرفا مانند خواجه مسعود سعد سلمان ، خواجه عبد اللّه انصارى . . . [ حافظ شيرين سخن ص 73 ] ما را بر آستان تو بس حقِّ خدمت است * اى خواجه باز بين به ترحّم غلام را [ 7 / 7 ] به جانِ خواجه و حقِّ قديم و عهدِ درست * كه مونسِ دمِ صبحم دعاىِ دولتِ تست [ 24 / 1 ] بر درِ أربابِ بىمروّتِ دنيا * چند نشينى كه خواجه كى به در آيد [ 228 / 4 ] دلربايى همه آن نيست كه عاشق بُكشَند * خواجه آنست كه باشد غمِ خدمتكارش [ 272 / 2 ] حافظ به زيرِ خرقه قَدَح تا به كى كشى ؟ * در بزمِ خواجه ، پرده ز كارت برافكنم [ 335 / 8 ] در صدرِ خواجه عرضِ كدامين جفا كنم * شرحِ نيازمندىِ خود يا ملالِ تو [ 400 / 10 ] مرغانِ باغ قافيه سنج‌اند و بذله‌گوى * تا خواجه مىخورَد به غزل‌هاىِ پهلوى [ 477 / 3 ] خسرو ؛ به ضمّ اوّل و سكون ثانى و فتح ثالث به معنى « ملك » باشد و نام پادشاه كيان هم هست « مراد كيخسرو است » و هر پادشاه صاحب شوكت را نيز گويند . [ برهان قاطع ] خسروا حافظِ درگاه‌نشين فاتحه خواند * وز زبانِ تو ، تمنّاىِ دعايى دارد [ حافظ 119 / 9 ]